Wedstrijdverslag: VV Musketiers – APWC (6-0)

24-03-2025

Op het sportpark in Elst stond afgelopen zaterdag de ontmoeting tussen VV Musketiers en APWC op het programma. De bezoekers uit Amersfoort bivakkeren al tijden onderaan de ranglijst, terwijl de Musketiers nog altijd jagen op plek vier – en stiekem zelfs dromen van plek drie. Een klassieke valkuilwedstrijd dus, maar ook een heerlijke middag voor het publiek.

Ondanks het aangename temperatuurretje blijft de ziekenboeg in Elst goed gevuld. En dus koos trainer Dick van der Steeg voor dezelfde elf als vorige week tegen Veenendaal.

Musketiers had veelvuldig de bal, mocht lekker rondtikken van APWC, maar het tempo lag lager dan de opkomst bij een 9:00-trainingssessie in januari. De bezoekers leken hun positie op de ranglijst even vergeten en wisten op het middenveld een paar keer slim weg te draaien bij hun directe tegenstanders.

Grote kansen bleven echter uit. De Musketiers kwamen soms wel goed door over de flanken, maar de voorzetten vonden steevast een APWC-been, een cornervlag of gewoon helemaal niemand. Voor je het wist floot de scheids al voor de rust: 0-0, tijd voor thee en tactiek.

In de kleedkamer werd het spreekwoordelijke vuur waarschijnlijk aangewakkerd met een fikse peptalk en wat extra Dextro. Met de frisse energie van invallers Brent en Elco begon Musketiers fel aan het tweede bedrijf. En dat loonde.

Na aanhoudende druk volgde een corner, heerlijk aangesneden door Mathijs, of beter gezegd “Tiet”. In de chaos die volgde stuiterde de bal via een been, een scheenbeschermer, een grasspriet en een APWC-verdediger over de doellijn: 1-0, eigen goal. Soms moet je ze gewoon afdwingen.

Het geloof was terug in Elst – en dat merkte je. APWC begon te wankelen. Niet veel later kreeg Brent de bal op een meter of twintig van het doel. En daar kwam het: de welbekende “Brentje BOOM BOOM”-knal. Via het achterhoofd van Tim veranderde de bal van richting en vloog hij binnen. De keeper kansloos, het terras in rep en roer. Doelpunt van Brent? Of toch Tim? De VAR had hier een dagtaak aan gehad. We laten het voorlopig maar op een combi-doelpunt.

APWC zakte verder weg. Na goed drukzetten snoepte Elco de bal van een slordige verdediger en stond plots oog in oog met de ietwat robuuste doelman. Elco bleef ijskoud en schoof de bal beheerst in de verre hoek: 3-0.

Het werd zelfs nog mooier. Na een splijtende pass van Tim kwam Fabian helemaal vrij te staan in de zestien. Ook hij bleef kalm en schoot de bal overtuigend tegen de touwen: 4-0. De Musketiers hadden de turbo aangezet.

Helaas kreeg de wedstrijd nog een vleugje drama. Jesse, zoals we hem kennen, slalomde drie man het bos in en bleef balvast onder druk. Toen hij op de grond werd gewerkt, volgde een opstootje. Speler met nummer 27 van APWC verloor z’n hoofd en deed Jesse een pets cadeau met de vlakke hand. De scheids trok rood, terecht. Maar daar bleef het niet bij: nummer 27 trapte de bal met volle overtuiging tegen de scheids aan. Die had daar begrijpelijk geen zin meer in en besloot het duel te staken.

Na goed overleg, een slok water en een korte afkoelingsperiode van een minuut of tien in de kleedkamers werd besloten de wedstrijd toch uit te spelen. Gelukkig maar, want er viel nog genoeg te juichen.

Na de hervatting bleef Musketiers doordrukken. Een strakke voorzet vanaf rechts werd eerst nog knap gered door de keeper, maar in de rebound stond Elco klaar. Met een Suárez-achtig hakje tikte hij de bal op sierlijke wijze binnen: 5-0.

Het slotakkoord was voor Anthony, die na een fraaie aanval goed voor zijn man kwam en beheerst zijn eerste officiële goal voor de Musketiers binnenschoot: 6-0! En het had nog mooier kunnen worden: vijf minuten later haalde Anthony van 30 meter uit, maar zag zijn poging op de lat uiteenspatten.

Eindstand: 6-0. Een prima middag in Elst met veel goals, een klein opstootje, en een paar heerlijke staaltjes voetbal. Volgende week weer aan de bak – wie weet waar dit Musketiers-avontuur nog eindigt!