Musketiers wint Elsterse derby

09-09-2025

Het was weer zover: Elst stond op z’n kop voor de enige echte Elsterse derby tussen Oranje Wit en VV Musketiers. De tweede wedstrijd van het bekeravontuur, en eentje met net dat beetje extra lading.

Officieel gezien een uitwedstrijd, dus de Musse moesten het doen op het natuurgras van Oranje Wit. En dat natuurgras was, dankzij het zomerse zonnetje, stroef, droog en zó traag dat zelfs de bal af en toe terugkeek om te vragen wat er mis was.

De openingsfase van Musketiers was, laten we zeggen… niet om over naar huis te appen. Was het de spanning van de derby? Het stoffige gras? De korte broek die net niet lekker zat? Feit was: het liep voor geen meter.

Na slordigheden achterin mocht Oranje Wit er twee keer gevaarlijk uitkomen, maar gelukkig stond het vizier nog niet op scherp

Na een minuutje of 15-20 begon Musketiers langzaam wakker te worden. Mathijs (oftewel “Tiet”) kreeg meer ruimte aan de bal en dat is meestal geen goed teken voor de tegenstander.

Eerst was het een uitstekend aangesneden vrije trap van zijn voet, die Bart, die al twee keer eerder dit seizoen raak kopte, opnieuw binnen leek te knikken. Alleen de grensrechter dacht: we wachten nog even met juichen. Goal afgekeurd.

Niet veel later revancheerde Tiet zich met een momentje puur voetbalplezier: hij gaf zijn directe tegenstander een ouderwetse panna waar de halve tribune van begon te kirren. Daarna zette hij door, schoot richting zijn naamgenoot Mathijs, die alert, explosief en 36 keer sneller dan z’n man was, en koeltjes de 0-1 binnen schoof.

Vanaf dat moment had Musketiers de wedstrijd in de tas, terwijl Oranje Wit zich vooral bezig hield met het dichtplamuren van hun eigen zestien.

Musketiers bleef komen. Uit de ingeoefende corners ontstond steeds gevaar. Tiet gooide er weer eentje voor, via een carambole kwam de bal voor de voeten van Jesse, die de bal met buitenkant voet op de pantoffel nam, maar zijn poging spatte uiteen op de lat.

Dus: met een degelijke 1-0 voorsprong aan de thee, en dat smaakte vast beter dan het eerste kwartier deed vermoeden.

Na rust: dominantie en invallerfeestje. De tweede helft begon precies zoals Musketiers hem had afgesloten: vol gas en in controle. Marwan kwam sterk door over rechts en gaf een perfecte voorzet op Moonie, die ondertussen in de spits was opgedoken. Kopbal. Lobje. Over de keeper. 2-0.

De rest van de wedstrijd had Leroy het drukker met het tellen van grassprieten dan met ballen tegenhouden, want Musketiers had de touwtjes stevig in handen.

In de 75e minuut besloot trainer Van der Steeg het publiek te verwennen met een dubbele wissel: Mischa en Luuk mochten hun eerste derbyminuten maken en dat zou niemand snel vergeten.

Eerst was het Mischa die uit een corner keurig binnen kopte, alsof hij het al jaren zo deed: 3-0. Daarna stuurde invaller Jacco met een heerlijke steekpass Thomas alleen op de keeper af. Die dacht de 4-0 te maken, maar zijn inzet ging naast.

En toen, in minuut 90, kwam het moment van de middag. Luuk, onze rechtsback, besloot: weet je wat, ik ga gewoon eens dribbelen. Hij dribbelde naar voren, kwam op zo’n 20 meter van de goal, haalde uit, en ramde de bal over de keeper in de kruising. Publiek in extase, tegenstander in shock, en de scheids dacht: ja hoor, mooier wordt het niet, en floot direct af.

Eindstand: 0-4. Elst kleurt groen!
De derby werd dus een duidelijke prooi voor VV Musketiers, dat na twee bekerwedstrijden op zes punten staat en daarmee een flinke stap zet richting de volgende ronde.